ACTUEEL | Meditaties

november 2017 - Een profeet die de deur niet uit mag

Er voer een geest in mij die me weer op deed staan, en de HEER zei tegen mij: 'Mensenkind, ga naar binnen, sluit je op in je huis. Je wordt er met touwen vastgebonden, zodat je niet meer naar buiten kunt gaan om je tussen de mensen te begeven'. (EzechiŽl 3: 24-25)

Je opsluiten in huis, niet meer onder de mensen komen... Wat brengt een mens ertoe om zich in zijn huis te verschansen? Wat zorgt ervoor dat iemand zich terugtrekt en verstomt? Nogal eens wordt dit veroorzaakt door de angst voor het oordeel van anderen, of door de vrees de eisen van het leven niet aan te kunnen.

Bij EzechiŽl is het anders. Wel zo'n honderd keer wordt hij in het naar hem genoemde Bijbelboek door God met 'mensenkind' aangesproken. Letterlijk staat er 'ben-Adam': zoon van een mens. Deze aanspreekvorm wordt hier door de Here God niet alleen gebruikt om aan te geven dat EzechiŽl mens is tussen de andere mensen. Nee, het gaat hier om het verschil tussen de hoge en heilige God die met zijn macht, majesteit en luister aan het mensenkind EzechiŽl verschijnt.

EzechiŽl wordt in de ballingschap geroepen tot wachter over het volk. Zoals een wachter op de muren staat en alarm slaat als de vijand eraan komt, zo moet hij zijn volksgenoten waarschuwen voor dreigend gevaar. Dat gevaar kan ook van God zelf komen. Dat is het geval als mensen zijn woorden en waarschuwingen in de wind blijven slaan.

Het ergste van alles is als God niet meer spreekt, als Hij helemaal niets meer zegt. Dat gebeurt in ons gedeelte door het verstommen van EzechiŽl. Bij de profeet is het namelijk niet de angst voor het oordeel van de mensen of voor de eisen van het leven die hem binnenhouden. Natuurlijk had hij wel een heel zware taak en zal hij als mens ook zeker tegen zijn taak als wachter op hebben gezien. Het valt immers niet mee om profetisch, en als het nodig is confronterend, mensen tegemoet te treden. Is daar nog ruimte voor bij ons?

Als iemand die van je houdt een poos niks meer tegen je zegt, dat is bijna niet te harden! In de kanttekeningen bij de NBG-vertaling van '51 lezen we: "De afzondering van EzechiŽl is een oordeel van God over de onaandoenlijkheid van de ballingen". En ja, zo kan het gaan: dat je zo vol bent van je zelf dat er in je bestaan geen ruimte voor God overblijft. Soms laat Hij dan even voelen hoe het is zonder Hem, door helemaal zijn mond dicht te houden naar deze wereld toe. Heel donker, leeg en akelig voelt dat.

Gelukkig is bovengenoemde toestand, het gebonden zijn van de profeet, maar voor even, want in de verzen die volgen lezen we dat God, nadat hij eerst de tong van de profeet nog een poosje aan zijn gehemelte vast laat kleven, daarna opnieuw zal komen om diezelfde tong weer los te maken, zodat EzechiŽl er weer op uit kan. Goed om het thuis nog eens een keer in z'n geheel te lezen en er daardoor van doordrongen te worden dat het wel heel wezenlijk is om naar Gods stem in je leven te luisteren. Het is namelijk de stem die via Jezus Christus leidt naar eeuwig licht en een heerlijke toekomst. Zonde om dat allemaal verloren te laten gaan!

Ds. B.F. Bakelaar

Meer meditaties

NovemberEen profeet die de deur niet uit mag
OktoberWijsheid op het kruispunt
SeptemberDe groeten van en aan de heiligen
JuliHet troostboekje van Luther
JuniHoe nu verder?
MeiGerafeld en vol gaten
AprilDe blauwe envelop van God
MaartZingen met en over Jezus
FebruariHet onderwijs van Jezus
JanuariBeproefd in januari
 
Inloggen
© 2001-2017 Kerkaandelek.nl
Kerkaandelek.nl RSS feeds